سلام

این جشن تولد پرشین هم گذشت  پرشین کوچولوی ما وارد هفت سالگی شد و باید ببینیم که امسال چه اتفاقایی درش میفته

تولد امسال خیلی بهتر بود   هم برنامه هاش   هم اینکه مدل خاصی واسه این نبود که چه کسی کجا بشینه  تا جایی که سالن پایین جا داشت   همه پایین اومدن و بعدش که جا نداشت بقیه رفتن بالا

برا من که خوب بود  چون دیگه تقریبا دوستای زیادی رو اونجا می شناختم  در ضمن وبلاگم شد بیست و هفتمین وبلاگ برتر   راست بگین بابا کی رای داد به من

راستی دوستایی رو که فقط از وبلاگ یا عکس می شناختم هم دیدم

مثلا واسه اولین بار کدخدای دهکدمون رو دیدم     کلی هم با هم گپ زدیم و راجع به اینده ی دهکده گفتیم و وضعیت اقتصادی و سیاسی و اجتماعیش رو بررسی کردیم     و دیدم بر خلاف 200-300 سال عمری که کرده   نه بابا   خوب مونده

با گل یخ که مثه توپ شیطونک می پریدیم زمین و هوا

باباپرشین   غیبتت نباشه ها    ولی ماشالله خیلی توپول شدی(همه می دونن دیگه باباپرشین واسه من کیه دیگه   دکتره دیگه بابا)

دلم واسه رویای نیمه تمام تنگ شده بود و خیلی وقت بود که ازش خبر نداشتم که توی تولد دیدمش و بوسیدمش

جالبتر از همه این بود که من پینکی رو از قیافه نمی شناختم و اونم منو از قیافه نمی شناخت ولی کلی با هم مکاتبه داشتیم    البته هنوزم داریم   وقتی رفتم با سعید علیزاده سلام و احوال پرسی کنم   پینکی که پیش ما وایساده بود با تعجب گفت   سارا تویی؟!!!!!!!!!   یه لحظه جفتمون خشکمون زده بود  پینکی از این که این همه پیش هم بودیم و اشنایی نداده بودیم    منم از اینکه اصلا نمی دونستم این خانوم کیه   وقتی فهمیدم  پریدم بوسیدمش

کنار رویا وایساده بودم که مدیرای پرشین رو برای معرفی به روی سن دعوت می کردن و وقتی به اقای حسین شرفی رسیدن یاد اذیتام افتادم  به رویا گفتم من واسه کوچکترین مشکل تو وبلاگم به مهندس ایمیل می زدم     چقد سر بنده خدا رو درد اوردم

ایدین رو دیدم و تو دلم بهش گفتم  خودتی

وقتی یاسین شفقی رفت رو سن تا راجع به پروچیستا صحبت کنه احساس کردم که داره از گرما هلاک می شه   ولی از سخنرانی خوب براومد    فقط حیف که به قول خودش همه وسایلش رو از جیباش ریخته بود بیرون و خودش رو سبک کرده بود(بویژه موبایل)وگرنه می خواستیم با گل یخ اذیتش کنیم               دروغ نگفته باشم بنده تازه تو تولد فهمیدم قضیه پروچیستا به طور کامل چیه بالاخره یه توضیح کامل از یاسین شنیدم             بقیه بچه های پروچیستا رو هم دیدم

با خانم پولادزاده هم اشنایی گرم داشتیم و بنده خدا دید مثه توپ شیطونک می پرم پایین و بافاطمه حرف می زنم اونم از پشت پنجره(یه جایی مثه اتاق فرمان)گفت انقد خودتو خسته نکن   برو توی اتاق   منم خیلی ریلکس و پررو رفتم تو اتاق    

پیمان دانشفر(دانشمند)رو دیدم و سر یه شرط بندی که از قبل کرده بودیم نشون دادم که اره  حداقل با پرشم(منظور پریدن)دستم به سرش می رسه

دکتر نم نم هم تو بخش ویژه ها جایزه گرفت ولی از ذوقش بازش نکرد   فقط یادم رفت ازش بپرسم دکتر چرا انلاین مطالب وبلاگها رو می خونی؟(به خاطر اشتباه گل یخ یه اکانت مشترک ماله من و دکتر شد که من دیدم از ۵۰ ساعت ۳۰ ثانیه بیشتر نداشت    دکتر!!!!!!!!)

با انی دالتون کلی گپ زدیم  اونم تو بخش ویژه ها ازش تقدیر شد  همینطور ساروی کیجا(بی معرفت)که دیگه سر نمی زنه به من

بهزاد هم کلی عکس خبری گرفت که فکر کنم منم تو خیلیاش هستم  

ممزی هم نه که تو دبی  فکر کنم داداشیش رفت جایزش رو گرفت

سرباز معلم نویسنده ی وبلاگ دیر تش باد رو هم دیدم می گفت   دیر اسم شهرشون و تش بادم اسم یه باده   خیلی به نظرم کار جالبی داشت   ازش تو بخش ویژه ها تقدیر کردن  

جای خیلیا هم خالی بود    مثلا تاتی و گلناز که قرار بود بیان و نیومدن  و اون دوستایی که تهران نبودن

و در اخر عکس یادگاری هم انداختیم 

فکر نمی کنم نیاز باشه راجع به بازیگرا و اینا هم بنویسم  چون همه جا نوشته شده

پایین نوشت:صحیح می کنم         همین الان ممزی گفت که پسر عموش بود

دیگه دیگه 

 

 

 

نوشته شده در ٢٥ خرداد ۱۳۸٧ساعت ٤:۱۳ ‎ب.ظ توسط سارا نظرات () |